medcezir

bigün biri gelir
tüm pasını siler hayatın..
silkelenirsin, perdelerin değişir..
yosunlarından arınırsın .
bi süre oturur öylece, izler
neleri değiştirdiğini bilmeden gülümser..
masayı tozlu köşesinden alır;pencere önüne koyar
en güneşlisinden..
yatağını alır orta yere,
duvarlarla değil benimle uyu dercesine..
o gelir..
damlayan musluk susar,
bayat ekmek buğulanır,
kitaplar gülümser rafta..
ve
sonra gider,
beklediğin gibi..
silip götürdüğü tüm pasa bir zincir de o ekler..
kutuda ekmek,kavanozda çay çoğaldıkça
o azalır..
her adımında sararır perdeler
masa ardından bakar..
bi başına kalır yatağın,ortada..
seni bekleyen yalnızlığın gibi
sönmek üzere olan bi yıldızdan çıkıp gelen
yalnızlığın gibi..
sarar seni ekmeğin son buğusu .